"Wanneer ben je op je sterkst"?
Daarmee opende Suzan de reflectie met Nynke en mij naar aanleiding van onze lessen vandaag op 't Boni. Een vraag die om behoorlijk wat zelfreflectie vraagt en zeker niet in ene te beantwoorden is. Ik ga die vraag dus mooi meenemen in mijn eindreflectie van stage, maar nu eerst mijn les van vandaag:
Plan
- voorspeelopdracht 'Countdown'
- zingen 'Make you feel my love' & 'I'm yours'
Uitvoering
Voorspeelopdracht eerst samen ingeleidt door samen een nieuwe cijferreeks te maken, accenten toe te voegen, et cetera. Vanaf dat moment mochten de leerlingen zelf in groepen aan de slag met een reeks die zij 5 weken geleden hadden gemaakt (jaja, 5 weken is lang geleden en het benoemen daarvan zorgde gelijk wat onrust).
Ondanks het wat twijfelachtige begin: 'ik weet niet meer in welk groepje ik zat', 'zat ik bij jou', ',juf, ik heb dat papier niet meer', waren de groepjes na een tijdje toch gewoon aan het werk!!
Bij elk groepje ben ik langsgeweest om de toetspunten door te nemen (o.a. gelijkheid en presentatie) omdat mijn instructie daarvan niet gehoord was.
Na deze opdracht ging ik vrij abrupt door met het zingen. Ik had de opdracht even kunnen nabespreken en nogmaals kunnen attenderen op de volgende les. Het lied bracht echter wel wat ik wilde: rust en stilte, een momentje om adem te halen. Het is ontzettend prettig en fijn om die 30 hoofdjes naar hun papier te zien staren, of naar mij, of naar het plafond en te bedenken dat ze echt aan het luisteren zijn!
Vervolgens een zin doorgenomen die wat lastig was, Nynke als pianist opgetrommeld en de klas het lied laten zingen. Omdat ik hier vrij was om de klas fysiek te betrekken bij het lied, had ik wat meer met mijn vrijheid kunnen doen i.p.v. complimenteren en aangeven welk deel van de klas welk couplet zingt.
Omdat ik (zoals nu 3 keer op een rij) de tijd vergat, was er geen tijd meer voor I'm Yours, wat jammer is. Maar ik kon ook de les niet gezamelijk aflsuiten. Daar baal ik wel van. Zoals Suzan ook al aangaf: probeer duidelijk te starten en te eindigen (en dat dan ook samen).
Tips en Tops
Vandaag niet echt puntsgewijs de reflectie doorgenomen, maar wel zijn er paar punten waar ik op kan letten.
Houding bijvoorbeeld; ik ben best druk, bewegelijk, actief voor de klas en zolang dat een positief effect heeft, kan dat prima. Ik moet echter wel bewust blijven van het feit dat ik dat ook los moet kunnen laten wanneer dat nodig is.
Wanneer ik de stilte heb (aandacht vragen), moet ik ook weten wat ik met die stilte wil (aandacht houden).
Tijdens het voorzingen hoef ik geen juf te zijn, dan ben ik muzikant en mag ik zingen op mijn manier. Dan mag de juf even uit en het controle willen houden mag ik loslaten.
Wees kritisch in dat wat er klinkt --> niet goed? Ho, Stop, Opnieuw!
Al met al was dit denk ik mijn leukste les, niet perfect maar wel leuk. Bewegelijk en expressief, met ruimte voor ruis en ruimte voor stilte. Ik heb vandaag echt mijn persoonlijke succesmomenten kunnen ervaren en sommige leerlingen ook. Voor de volgende keer wil ik me meer bezig gaan houden met de succesmomenten van de leerlingen.
Vraag
Op welke manier zorgen jullie ervoor dat je je leerlingen niet als groep, maar als 30 individuen gaat zien?
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
2 opmerkingen:
Wat een moeilijke vraag aan het einde van je blog. Ik heb er ook echt heel lang over nagedacht. De eerste lessen die ik gaf zag ik een reusachtige, angstaanjagende groep. Nu zie ik meestal 30 individuen maar die individuen kunnen wel zomaar ineens weer een groep worden!
Na mijn vervelende les had ik moeite met de leerlingen als individuen te zien. Toch heb ik mezelf gewoon voorgenomen om de 1ste les daarna voor de klas te gaan staan met het gevoel dat het maar 30 brugpiepers zijn..Niets engs aan.. haha..
Ik ben leerlingen persoonlijk aan gaan spreken en echt op gaan letten waar het 'vervelende' of juist 'leuke' gedrag vandaag kwam en gewoon een beetje gaan onderzoeken..
Sowieso heeft voor mij een werkles waarbij ik langs de individuen kon gaan lopen erg geholpen..
Ineens had iedereen andere problemen en probeerde ik die op te lossen..
Maar nog steeds vind ik het ooit heel moeilijk om de leerlingen los te zien. Zeker als ik klassikaal les geef!
Geen idee of je iets met mijn antwoord kunt!
Goeie vraag Renske!!
Kusjes!
Ik denk dat Kim het heel goed aanpakt: leerlingen worden individuen als ze zich gekend voelen en jij ze kent. Niet helemaal, dat is nou ook weer niet nodig, maar wel op de punten die in de muziekles en in de relatie tot jou relevant zijn.
De kunst is uiteindelijk om macht te hebben over jouw eigen focus: soms staat die op 'portret', bv in de individuele begeleiding tijdens groepswerk, maar ook bij het binnenkomen, of als er gelegenheid is om nog vragen te stellen. Soms moet de focus op 'groepsfoto' staan. Leerlingen vinden het prettig als duidelijk is hoe jouw focus is op een bepaald moment. Ze vinden het nog prettiger als er een zekere voorspelbaarheid is in wanneer welke focus aan de beurt is. Voor jezelf is dat trouwens ook prettig. Het geeft rust om te weten dat als je nu op 'groepsfoto' staat (en je dus wellicht naar jouw idee op dat moment te weinig kan ingaan op individuele aandachtsbehoeftes van losse leerlingen), je straks de focus weer gaat bijstellen naar 'portret', en je dan je volle (relatief, dan...) aandacht weer voor het individu kunt hebben.
En hoe heelijk dat al die individuen uiteindelijk weer een groep zijn, maar dan één die je kent....
Een reactie posten