Column geschreven aan de hand van mijn stelling:
Wereldmuziek is een beter genre voor het ontwikkelen van creativiteit dan popmuziek
Enkel in de laatste alinea van zijn artikel ‘U houdt het toch niet tegen’ pleit Job ter Steege voor meer wereldmuziek in het onderwijs. Zonde! Hij had een heel artikel kunnen schrijven over het nut van wereldmuziek. Met zijn argumenten voor het omarmen van het wereldmuziekgenre, zou iedereen materiaal moeten verzamelen om op te nemen in de lesvoorbereidingen. Volgens Ter Steege zit er namelijk méér in de pedagogische mogelijkheden van veel wereldmuziek. Zo is er bij wereldmuziek, in tegenstelling tot de westerse muziek, vaak geen sprake van de individualistische karakteristiek en ligt er geen nadruk op uitverkoren musici met hun solisme. Binnen de wereldmuziek opereert men vaak als groep; een gegeven dat de sfeer in de klas ten goede kan komen. “Bovendien worden de meeste soorten wereldmuziek auditief aangeleerd zonder dat er sprake is van te veel intellectualisme, specialisme en selectie”.
Maar hoe kunnen leerlingen nou kwalitatief gevoeliger worden wanneer zij, door constante aanwezigheid van radio en tv, een eenzijdig beeld krijgen toegeworpen van hoe (pop)muziek zou moeten klinken? Programma’s als X-factor, Idols en So You Wanna Be A Popstar druisen in tegen het beeld dat Ter Steege schetst door juist wél een individu te selecteren dat zijn of haar virtuositeit mag tonen. Waar blijft de wereldmuziek in dat verhaal? Het ontwikkelen van creativiteit komt beter tot zijn recht binnen een wereldmuziek-opdracht, dan bij het na-apen van of in de buurt willen komen van verschillende popartiesten.
6 opmerkingen:
Heej Renske,
Mooie en duidelijke column joh!
Ik vind vooraal je conclusie heel sterk met het erbij halen van x-factor en idols enzo.
Natuurlijk heb je daar gelijk in!
Goed werk!
Kus
Hey Renske,
Wereldmuziek is inderdaad heel erg geschikt om creativiteit mee te uiten, er zou echt meer aandacht aan besteed moeten worden!
Of het echter een beter genre is om creativiteit mee te ontwikkelen zou ik eigenlijk niet weten, want met popmuziek kan je ook hele leuke dingen doen; ook als groep. Je kan ze bijvoorbeeld een cover laten maken van een nummer. Daar kunnen ze heel goed hun creativiteit in kwijt.
Maar je hebt inderdaad een punt dat we minder individualistisch bezig moeten zijn.
Goeie Column!
groetjes,
Rinette
Hoi Renske!
Je maakt een goed punt hier: leerlingen weten niet hoe het zou moeten klinken dus zijn ze vrijer in het musiceren. Toch zullen ze, wat jij al zegt, er een popsausje over gooien omdat dit het enige is wat ze kennen. Het lijkt mij ook wel interessant om de juist binnen de individualistische popmuziek te leren om het meer collectief aan te pakken. Juist omdat ze dat kennen. Wat vind jij daar van?
Je had wat mij betreft wel nog meer je mening mogen geven en wat minder informatie, je mening vind ik namelijk interessant en leuk om te lezen!
Liefs,
Nynke
Renske, je slaat de spijker keihard op zijn kop! De radio en televisie gaan er met hun programma's als X-factor en Idols tegen het artikel over wereldmuziek in! Zoals Rinette al zei, wereldmuziek is inderdaad geschikt. Maar met popmuziek zou je er ook een eind bij komen. Aansluiten bij de interesse van jongeren is belangrijk, maar het bieden van wereldmuziek ook. Maak het begrip muziek breder! Je hebt je punt gemaakt Renske. We moeten wat collectiever bezig zijn met muziek. Goede column!
Groetekes,
Wivineke
swanwick en tilman hebben een onderzoek gedaan naar hoe leerlingen componeren (zie oa http://www.iier.org.au/qjer/qr9/gifford.html) daar komt uit voort dat het bij creërende processen belangrijk is om eerst te imiteren en een referentiekader op te doen om vervolgens tot nieuwe eigen dingen te komen....dusss...daarom krijgt wereldmuziek een popsausje, maar dat is niet erg want dat is een stap naar eigenheid, eerst imiteren , dan loslaten...deed Mozart ook hoor!
Ik ben het zo enorm met je eens! Lees ook de visies van Huib Schipper (Harde Noten, bv of No Monkey No Show). Hij zet daar de wijze van muziekverwerving over de wereld mooi in kaart (holistisch t.o. fragmentarisch, auditief t.o. genoteerd, enz, waarbij wij naar mijn idee veel te veel vastklampen aan fragmentarisch en genoteerd en zo).
Ik denk dat uiteindelijk het collectief, het geheel en de klank op zich tot veel meer kan leiden dan waar we nu vanuit gaan. Opdat deze inzichten geen gemiste kans blijven....
Een reactie posten