Hoewel ik niet zenuwachtig was, was ik wel onzeker over mijn programma. Ik vind het lastig het niveau van de leerlingen in te schatten als ik door ideeën-boekjes blader of mijn eigen verzinsels raadpleeg voor de les. Wat kan deze groep nou en wat wil ik dat ze kunnen?! Wanneer blijf je ergens bij stil staan en herhaal je het nog een keer, wanneer voeg je iets toe en/of ga je wat sneller door het programmaj? En ik ken mijzelf, als ik eenmaal bezig ben met analyseren (en daarmee lekker in mijn hoofd zit), kan ik me wel eens druk maken en doe ik zo'n gekke balans-dans van binnen..
Maar goed, wat heb ik gedaan vandaag?
Als eerste een warming-up, niet te veel praten nog, gewoon even doen. 8 keer tikken op je hoofd, dan op je schouders, op je knieën en je tenen. Dit ook met 4 keer, 2 keer en 1 keer tikken herhalen. Was een goed start om ze even actief te krijgen en de leerlingen reageren erg enthousiast!
Eenmaal in de kring herhaalde ik het liedje van vorige keer. Ik was erg eigenlijk vanuit gegaan dat ik de tekst maar een keer zou moeten herhalen, maar dat bleek niet zo te zijn. Op dit punt dacht ik: kak, en nu dan?! Dan maar met steekwoorden op blaadjes, vragen stellen wie de zin dan nog wel weet, et cetera. Het werkte niet, het werd onrustig, ik ietwat ongeduldig en toen dan ook nog maar bedacht dat de xylofoon erbij kon als bourdon en de groep in vieren verdeelde, was het allemaal een paar stappen te veel en te snel, soms zonder en dan weer met te veel uitdaging. Ondanks dat gevoel, toch wel trots op de leerlingen dat ze al meer toonvast leken te zingen dan twee weken terug.
Volgende activiteit was 'let op je tel', waarbij ik eigenlijk als doel had dat de leerlingen in staat waren binnen een puls zelfstandig een klap of ander geluid te laten horen. Eerst maar eens een klapslinger de kring rondsturen. Check, dat kunnen ze! Nog zonder pulsgevoel, want de slinger versneld en staat soms stil. Dan maar eerst die slinger vertragen door om en om een klap of een stamp te laten horen. Geen check hier, want dit werd chaos en er ontstond heel snel verwarring bij zowel de kinderen als mijzelf. Volgende stap: tellen erbij van je 1,2,3,4. Werkt al beter, maar toen ik 5 minuten laten pas met een handtrommel meespeelde, lukte het het best. Ik denk dat ik hier dacht slim te zijn om de activiteit in stukjes te breken, terwijl het laatste stuk met de trommel veel meer vanzelf ging en dichterbij mijn doel lag. Overigens ook weer een bevestiging dat je soms geen woorden / uitgebreide uitleg nodig hebt wanneer je het (dat wat je wilt dat de leerlingen doen) de leerlingen met een instrument gewoon kan laten horen en voelen.
Casus
Bij het eindspel van deze keer, kon ik niet alle leerlingen meekrijgen en klonk het niet zoals ik wilde. Heel beknopt gebeurde er, aan de hand van Erszi's drieluik, het volgende:
Willen
- juf: concentratie, dat de leerlingen tegelijkertijd klank maken en dan wel de klank van de notatie
- leerlingen: laten horen wie de gekste en meest harde geluiden kan maken
Doen
- juf: vluchtig doornemen van de klank, proberen overzicht te houden, na eigen ronde 3 andere leerlingen de kans geven het klankspel te dirigeren, aandacht bij de leerlingen vooraan
- leerlingen: veel geluiden na elkaar maken, zelf uitkiezen wanneer het geluid klinken mag, hangen tegen de tafel, weer gaan zitten of gewoon niet meedoen
Voelen
- juf: verliezen van grip op de activiteit, genoegen nemen met dat wat nu klinkt want het is toch al bijna tijd
- leerlingen: ruimte om het spel zelf in te vullen, minder hun best doen want de juf zegt er toch niks van, niet goed weten wat er van ze verwacht wordt
Op welke manier zou ik de leerlingen met hun aandacht en concentratie meer bij de opdracht kunnen betrekken? Kom maar op met die alternatieven!
Vraag
Ik geef een uur lang les aan mijn groep. Herkennen sommige van jullie ook dat je bij het vullen van zo'n uur qua programma wat van de hak op de tak springt? Hoe zou ik dat tegen kunnen gaan, zonder gelijk 1 thema per dag te behandelen als 'bos' of 'winter'?
Al met al een les die wat minder liep dan vorige keer, maar waar ik wel tevreden mee ben. Ik denk dat het wel op z'n plek is te bedenken dat dit pas les twee is en toch doe ik, doen wij het allemaal maar gewoon; LES GEVEN!
Wij maken onderwijs, hetzij op een minder geroutineerde manier als 'echte' vakdocenten, maar les geven dat doen we in ieder geval. Jihaaaa..
Geen opmerkingen:
Een reactie posten